ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

Τετάρτη, 16 Σεπτεμβρίου 2015

Τα μεζεδάκια μέσα στην τηλεσούπα




Η μοναξιά μου είναι η επίγνωση του ότι πρέπει να κρατιέμαι μακριά από οθόνες, αναλύσεις σε οθόνες, διαξιφισμούς σε οθόνες, μαστουρώματα και συναισθηματικά ξεσπάσματα μπροστά σε κάποιο γηπεδικό ντέρμπυ, αθλητική κόντρα "εθνικής σημασίας", σε virtual realities μέσα σε οθόνες. Σε κόσμους που πάλλονται από αρρωστημένο φως μέσα σε οθόνες, χαρούμενες φάτσες που ανταγωνίζονται και συνωστίζονται μέσα σε οθόνες, μπροστά σε ξεθωριασμένες φάτσες ως κοινό και συμπαθητικούληδες διασκεδαστές και κριτές.

Είναι η διαπίστωση ότι οι τηλεφρίκουλες ασκούν, διαμορφώνουν, αναποδογυρίζουν, μασκαρεύουν, χαϊδολογούνε, σφάζουν και μαχαιρώνουν πολιτική χάραξη στην πορεία του τηλελαού, μέσα σε μια σημαδεμένη ιστορική τράπουλα ανώμαλων εποχών. Και προσφέρουν βήμα ελεύθερης αερολογίας και παπαρολογίας που αποκαλούν "έκφραση" σε "δημόσια πρόσωπα" που απευθύνονται στην "κοινή γνώμη". Που πίσω από τις κάμερες της υψώνουν το μεσαίο δάχτυλο και τη χλευάζουν σα να'ταν η πλέον ανυπόληπτη μα απαραίτητη για να τους τρέφει πόρνη. Οι τηλεδιδάσκαλοι που διδάσκουν διπλωματία, δημόσια παρουσία, κώδικες επικοινωνίας και ευελιξία σε πολιτικούς άνδρες και γυναίκες. Εν ενεργεία ή διακαώς επιθυμούντες να λάβουν το χρίσμα.
Η μοναξιά μου είναι η τηλεγλώσσα, το τηλεlook και η τηλεγέμιση του ελάχιστου ελεύθερου χρόνου του πολίτη σε κρίση. Είναι ο τηλεπάτος που τόσοι και τόσοι μέμφονται αλλά δεν παύουν να βρίσκονται σε μια αμφίδρομη εξάρτηση με αυτόν μέσω ενός ανομολόγητου ομφάλιου λώρου. Με τη μήτρα παραγωγής τηλεπολιτών που τους έχει ανάγκη για να δικαιολογεί τον ρόλο της ως σπόρου παραγωγής ανθρώπινων σαπρόφυτων και κηδεμόνα ανθρώπινων ρεταλιών. Που αποτελούν τον κιμά στην κρεατομηχανή ανθρώπινων ρεμαλιών.

Η μοναξιά μου όμως είναι και το πείσμα μου. Που δεν με αφήνει σε καμιά περίπτωση να ξεχαστώ, έστω και για "χαβαλέ", έστω και από "περιέργεια" για το τι έχουν, ας πούμε, να πούνε οι πολιτικοί μπέμπηδες της συμφοράς μέσα στον παιδότοπο των νέων τηλε-εκλογών. Και να έχω και την παραμικρή προσέγγιση, επαφή με την τηλεσούπα. Γιατί δεν ήμουν ούτε θα γίνω ποτέ το μεζεδάκι που επιπλέει μέσα της. Διότι είμαστε δυο τελείως διαφορετικοί και ασύμβατοι κόσμοι. Με το τηλεχανείο, τους ενοίκους, τους επισκέπτες του, αναγνωρίσιμους ή μη, και τους ιδιοκτήτες του.



Ο Ένοικος...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου