ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων κύναιδων.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

Κυριακή, 24 Μαΐου 2015

οι "τοξικές ανησυχίες" του "Homo Securitus"...


Γνωρίζουμε την τοξικότητα των λέξεων. Γνωρίζουμε το διόλου σπάνιο αδιέξοδο και την περιοριστικότητα των ορισμών. Αλλά και των λεγόμενων αναγκαιοτήτων και ανησυχιών του σύγχρονου "Homo Securitus"...

Έχουμε καταλάβει ότι υπάρχουν έννοιες που δεν ερμηνεύονται μέσα από λεκτικά σχήματα, νοητικά επιδιωκόμενα άλματα που πασχίζουν να αποκτήσουν μορφή μέσω των γλωσσικών μηχανισμών.
Είναι σα να ζητάς να κατεβάσεις ενα αστέρι στη γη. Είναι κάποιες φορές σα να θες να δώσεις ορισμό στα θαύματα της γέννησης και του θανάτου.

Από πού ερχόμαστε; Γιατί επιλέγουμε αυτό και όχι το άλλο και τι θα γινόταν αν...Ποιο είναι το περιτύλιγμα και ποια είναι η ουσία του φαινομένου και πόσο συχνά το πρώτο περνιέται για το δεύτερο; Έχει σημασία να ξέρεις ποιος είσαι και πού πας...αλλά πώς ξέρεις τελικα ποιος είσαι μέσα σε περιδινούμενες δίνες εξωτερικών καταστάσεων που σε παρασύρουν στην ορμή τους χωρίς να προλάβεις να καταλάβεις τι συμβαίνει, χωρίς "να κλωτσήσεις όπου βρεις" σπασμωδικά ή να αφεθείς μοιρολατρικά, χωρίς να έχεις μάθει να παραμένεις ήρεμος και στοχαστικός (κι άρα να μη γίνεσαι έρμαιο) ακόμη και όταν όλα πάλλονται με ταχύτητα και μοιάζουν να καταρρέουν;
Και πώς ξέρεις ότι αυτή η διαδρομή είναι η σωστή να ακολουθήσεις όταν απορρίπτεις μια άλλη, με την καρδιά σου ίσως να σου φωνάζει για λάθος κατεύθυνση και εσύ να την αγνοείς! Και όταν κλείσεις για πάντα τα υλικά σου μάτια και απαλλαγείς από τη φτιαγμένη από χώμα και λάσπη σάρκα σου, γιατί κόβεσαι τόσο πολύ να ξέρεις πού θα πας; Γιατί θες να εξασφαλίσεις και τη μεταθανάτια αποκατάστασή σου, ένα είδος μη-υλικής ασφάλειας που κατάτρεχε σαν στοιχειό και την υλική σου ανασφάλεια, μην επιτρέποντάς σου να ζεις στο τώρα...
Και ποιος μπορεί να πει λίγο πριν φύγει ότι τα μάτια του όσο βρισκόταν εδώ ήταν πράγματι ανοιχτά;

Πόσο αποκομμένοι είμαστε από την ορμή, τη ρευστότητα, το απρόβλεπτο, το πολύπλοκο δυναμικό σύστημα της ζωής και ζητάμε διαρκώς εγγυήσεις για ένα πιο..."ασφαλές μέλλον", μη μπορώντας έτσι να απολαύσουμε και να αδράξουμε το παρόν; Ποιο είναι αυτό το "εγώ" που όλο "θέλει" και φοβάται να γυρέψει, αλλά και να πάψει να φλυαρεί ακατάσχετα για να κοινωνήσει στη σοφία της σιωπής; Ποια είναι αυτή η στρατιά από επελαύνοντα "εγώ" που θέλει να κάνει κουμάντο στα άλλα "εγώ", κι όλα μαζί είτε επαίρονται, είτε οργίζονται, είτε μυξοκλαίνε, είτε θρηνούν, είτε μισούν; Μήπως στην ουσία εχθρεύονται την ίδια τη ζωή;
Και μήπως το άγχος και η αγωνία για την εγγύηση της προστασίας μας, αλλά και του εγκλεισμού της ίδιας της φύσης μέσα σε θεωρητικά μοντέλα ερμηνειών με την ψευδαίσθηση της σταθερότητας, μήπως είναι τελικά και η αιτία για πολλά δεινά, ολέθριες αστοχίες και παρανοήσεις;

Και τι είναι τελικά αυτή η... ζωή;


Ο Καζαντζάκης έγραφε στην Ασκητική του: "ερχόμαστε από μια σκοτεινή άβυσσο, τη μήτρα και καταλήγουμε σε μια σκοτεινή άβυσσο, το μνήμα. Το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε ζωή"
Ακόμα κι έτσι να είναι, για να είναι φωτεινό αυτό το "μεσοδιάστημα" ίσως πρέπει να απαλλαγούμε από τη σκλαβιά και μιζέρια της μεγάλης σημασίας που δίνουμε στις λέξεις και την ηχώ τους, από την τάση μας να ζούμε για το μέλλον δολοφονώντας το παρόν το δικό μας και των άλλων και από την οριοθέτηση του μεγάλου μυστηρίου μέσα σε περιοριστικά και πάντα ημιτελή κουτιά "σταθερών ερμηνειών".  Και να συντονιστούμε με τους στροβίλους της ζωής και αν χρειαστεί να λυγίσουμε στην πνοή τους αλλά χωρίς να σπάσουμε. Και θα βρούμε τον τρόπο να καβαλικέψουμε τους ανέμους, να καταλαγιάσουμε τις θύελλες, να γαληνέψουμε σε απάνεμα λιμάνια και να ανοίξουμε πανιά για θάλασσες και στεριές θαυμαστές και ρότες συναρπαστικές, άξιες να γίνουν αντικείμενα διήγησης και μνημόνευσης.
Και πώς θα αντιληφθούμε το φως, θα γίνουμε κομμάτι και φορείς του, θα ταξιδέψουμε στις δέσμες του, αν αγνοούμε τη δύναμη της κάθε μοναδικής στιγμής, αν δεν έχουμε ανοιχτά μάτια και καρδιά. Και μυαλό, που λειτουργεί τελικά όπως το αλεξίπτωτο (πρέπει να είναι ανοιχτό).
Γιατί αν τρέμουμε στην ιδέα της πτώσης, αν θα πέσουμε και θα καταλήξουμε στη "σκοτεινή άβυσσο", αν και πόσο θα τσακιστούμε, αν και πόσο θα πονέσουμε, αν θα θεραπευτούμε και πόσο θα διαρκέσει και θα στοιχίσει η θεραπεία, αν έπρεπε να κάτσουμε στα αυγά μας ασφαλείς, αν...αν...
Ε! τότε όχι μόνο δεν θα υψωθούμε ούτε στο ελάχιστο, δεν θα προεκτείνουμε τη συνειδητότητα και θα διευρύνουμε την αντίληψή μας, αλλά θα παραμείνουμε σκώληκες σερνάμενοι στο χώμα, τις λάσπες και τα σκατά. Που ίσως και κάποτε να ονειρευτήκαμε τη μαγική θέα από μια ψηλή απάτητη κορφή και μετά βαλθήκαμε να μιλάμε για υπερβατική εμπειρία και να χτίζουμε θεωρίες ερμηνείας της και ψυχολογικής αξιολόγησής της και ίσως και κάποιο θρησκευτικό συστηματάκι στο όνομά της...

ανιχνευτής


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου