ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

" Όλη μου τη ζωή ο κόσμος προσπαθεί να ταρακουνήσει το κλουβί μου για να με αναγκάσει να εκραγώ. Με δοκιμάζει. Προσπαθώντας να βρει την αδυναμία μου. Η μάνα μου έλεγε 'γιε μου μην κάθεσαι στο κρύο' κι ο πατέρας μου το ίδιο. Θα έλεγε 'ποτέ σου μη χάσεις τον έλεγχο του εαυτού σου'. Αλλά ανοίγω το παράθυρο. Αφήνω τον κρύο αέρα να διαπερνάει. Έχασα τον έλεγχο" - Ποίημα του νεαρού Brian Deneke, τραγικού ήρωα της ταινίας "BOMB CITY"

Κυριακή, 2 Φεβρουαρίου 2014

η διαυγής ακοίμητη επανάσταση


Μέσα στα τσιμεντένια των πόλεων κλουβιά, μέσα στις ευμετάβλητες σήραγγες του μυαλού, έξω στα σοκάκια και μέσα στις κάμαρες, πίσω από ψιθύρους, κουβέντες, καλωδιωμένες κι ασύρματες ροές ιδεών και φλυαριών..δεν είμαστε μονάχοι. Ηλεκτρομαγνητικοί κατάσκοποι και βελούδινοι ή σιδηρόφραχτοι φύλακες μας αφουγκράζονται κάθε λεπτό. Για λογαριασμό των φατριών που παίζουν τις τύχες και ζωές μας στα ζάρια της διανομής μεριδίων μεταξύ τους. Και μας παρατηρούν, μας εμφυτεύουν πεποιθήσεις, φοβίες και τραύματα, μας υπνωτίζουν. Τρέφονται απ'την άγνοια και την ανασφάλειά μας. Για να μας έχουν σιδηροδέσμιους με υλικές και μη αλυσίδες, γυροφέρνοντας προβλέψιμους αναλώσιμους κύκλους γύρω από τον άξονα της μεγάλης παραίσθησης. Γύρω από το "χρυσό μόσχο".
 Κι αλλίμονο σε όσους μένουν σταθερά και πεισματικά ξυπνητοί, τους αληθινούς ήρωες. Και ακόμα πιο αλλίμονο αν γυρέψουν με τους δικούς τους κάθε φορά τρόπους να φέρουν και στους άλλους λίγο από τη μεταμορφωτική κι απελευθερωτική αίσθηση του να είσαι ξύπνιος. Να σφύζεις από κραδασμούς, από χρώματα, από ανησυχία, από ιδέες που δεν μένουν ποτέ ναρκωμένες, απαράλλαχτες και στατικές. Αλλά γυρεύουν να κάνουν τον κόσμο αυτό που του άξιζε πάντοτες:

μια πραγματικότητα σε διαρκή κίνηση κι εξερεύνηση και υποσχόμενη τις πιο θαυμαστές προοπτικές και τη μορφοποίηση των πιο ανείπωτων θαυμάτων.

 Αληθινοί επαναστάτες είναι αυτοί που, παίρνοντας κάθε ρίσκο της περιπέτειας έξω από τα τείχη του οικείου και ψευδούς, γκρεμίζουν τον κόσμο των εξωτερικών ειδώλων και των εξαρτήσεών τους. Αρχίζοντας από το γκρέμισμα όλων των πλαστών αντικατοπτρισμών τους στα μέσα τους.
Και η διαυγής ακοίμητη επανάσταση δεν έφυγε ποτέ από εδώ. Ακόμα κι όταν φεύγουν οι επαναστάτες. Τις περισσότερες φορές αφανείς, απαρατήρητοι κι άγνωστοι στα πλήθη. Όχι όμως και οι κραδασμοί που αφήνουν πίσω τους και γίνονται αισθητοί σε όσους είναι έτοιμοι να τους εισπράξουν.

Ο Ένοικος...


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου