ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ : (γιατί ακόμα και η εύρεση τίτλων ή ορισμών είναι κάτι το περιοριστικό!)

Ξέσκισμα!
Της ψυχής. Των ίδιων των ενστίκτων. Της ελεύθερης ανάπτυξης της σκέψης. Των πιο αυθεντικών χαμόγελων, κυρίως αυτών στα οποία εκείνοι δεν έβλεπαν το λόγο. Των παιδικών μας παιχνιδιών στη γειτονιά, όταν οι γειτόνοι έσκουζαν κι αγρίευαν για το πόσο ταράζουμε την ησυχία τους και οι γέροι μας μάς φώναζαν να χωθούμε στα σπίτια μας για να μην ενοχλούμε. Των πρώτων μας σκιρτημάτων που ενοχοποιούνταν και καταδικάζονταν από την αρρώστια της χαμηλοβλεπούσας κομπλεξικής ομήγυρης, κοινωνιούλας γονιών, συγγενών, δασκάλων, αυτόκλητων δικαστών, παπάδων, ηθικολόγων υποκριτών.
Της αγάπης για μάθηση από το παραλήρημα σογιών και περίγυρων και εκπαιδευτικών κάτεργων για προσκόμμιση των πρέποντων βαθμών και απόκτησης λειψής και στρεβλής γνώσης.
Των πανιών στα καραβάκια που φτιάχναμε από μικροί.
Των σχεδίων πλεύσης σε ρότες προσωπικές, περιπειώδεις, ανακαλυπτικές.
Της άρνησης ψυχαναγκαστικής εισόδου μας στη δουλεμπορική αγορά εργασίας τους, στα σαλόνια της ασφυκτικής κι αυτοματοποιημένης κανονικότητάς τους, στα πυραμιδικά ιδρύματα της πραγματικότητάς τους.
Των εννοιών που μας δίδασκαν στη θεωρία τους και σταύρωναν στην πράξη τους.
Της ανάγκης να φωνάξεις, να φωνάξεις έστω και αν παραμείνεις λουφαγμένος στη γωνία, αλλά όχι! τους κακοφαινόταν ακόμη κι αυτό, γιατί...ακούγεσαι! Οφείλαμε να σφραγίζουμε το στόμα μας όταν μας έπνιγε η μυστική κραυγή του πεσμένου σε κώμα που αντιλαμβανόταν το φως της ύπαρξης μα δεν μπορούσε να σαλέψει κινούμενος προς αυτό...
Αλλά...

...η επανάσταση είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που, αγριεμένα και πιασμένα χέρι χέρι, αφήνουν πίσω τις νουθεσίες των γνωστικών γονέων και την αποσύνθεση της ασφάλειας και των μεταμφιέσεων του μνήματος του παλιού κόσμου. Και, μεθυσμένα από τις αιώνιες χαρές και πιο γενναίες υποσχέσεις της ζωής, ανακαλύπτουν μαζί καινούργιες συναρπαστικές διαδρομές. Όχι για να σταθούν στο ξεκίνημά τους εκθειάζοντάς τες απλώς. Όχι για να παγιδευτούν σε ατέλευτες ομιλίες, θεωρίες και διακηρύξεις γύρω από το ρίσκο και τα οφέλη του τολμήματος. Όχι για να γενούν στο πέρασμα τελικά τα σκιάχτρα του εαυτού τους και των αρχικών προθέσεών του, ώστε ν'αποθαρρύνουν και μελλοντικούς συν-οδοιπόρους. Αλλά για να γενούν τα ίδια το ταξίδι, ο αυτοκαθορισμός της πορείας και η εκπλήρωση της λαχτάρας...

" Όλη μου τη ζωή ο κόσμος προσπαθεί να ταρακουνήσει το κλουβί μου για να με αναγκάσει να εκραγώ. Με δοκιμάζει. Προσπαθώντας να βρει την αδυναμία μου. Η μάνα μου έλεγε 'γιε μου μην κάθεσαι στο κρύο' κι ο πατέρας μου το ίδιο. Θα έλεγε 'ποτέ σου μη χάσεις τον έλεγχο του εαυτού σου'. Αλλά ανοίγω το παράθυρο. Αφήνω τον κρύο αέρα να διαπερνάει. Έχασα τον έλεγχο" - Ποίημα του νεαρού Brian Deneke, τραγικού ήρωα της ταινίας "BOMB CITY"

Τετάρτη, 24 Ιουλίου 2013

Το κίνημα του guerilla gardening κι άλλα περί πλήρους αυτονομίας κι απεξάρτησης από το δηλητηριασμένο κι ελεγχόμενο τρόπο ζωής και... διατροφής

Ἐπιστροφὴ στὸ χωριό!

Ὁ ἀπόλυτος τρόμος τοῦ προσκυνημένου κράτους: Ὁ κόσμος ἔχει παγιδευτεῖ μέσα στὶς πόλεις καὶ ἀπελπισμένα ψάχνει διέξοδο ἀπὸ τὴν οἰκονομικὴ κρίση. Δὲν μπορεῖ ὅμως νὰ δεῖ τὴν πόρτα ποὺ ὁδηγεῖ ἔξω ἀπὸ τὸν λαβύρινθο.Ἡ πόρτα αὐτὴ ὑπάρχει καὶ δείχνει πρὸς τὴν ΥΠΑΙΘΡΟ. Μᾶς ἀπέκοψαν ἀπὸ τὴν γῆ μας. Μᾶς φυλάκισαν στὶς πόλεις. (Δίνοντας την δική σου Συμφωνία και σε αυτό έπαιξε τον πρωταγωνιστικό ρόλο του και ο παλιός «καλός» κινηματογράφος, που ούτε παλιός, ούτε καλός είναι.)

Ὑπῆρξαν ἄνθρωποι σὲ αὐτὸν τὸν τόπο ποὺ ἔσπαγαν τὸ κρεμμύδι μὲ τὴ γροθιὰ καὶ τὸ ἔτρωγαν μὲ τὰ φασόλια ποὺ οἱ ΙΔΙΟΙ εἶχαν καλλιεργήσει. Ἄνθρωποι ποὺ χτυποῦσαν σκορδαλιὰ μὲ τὰ ΔΙΚΑ τοὺς σκόρδα, ἀπὸ τὸν κῆπο τους, καὶ ἁλάτι ποὺ εἶχαν μαζέψει ἀπὸ τὴ θάλασσα. Ἄνθρωποι ποὺ ἔψηναν στὸν φοῦρνο τοὺς τὸ ΔΙΚΟ τοὺς ψωμὶ ἀπὸ τὸ ΔΙΚΟ τοὺς σιτάρι. Πόσοι ἀπὸ ἐμᾶς ἔχουν φάει σκορδαλιὰ ἀπὸ ΔΙΚΑ τοὺς σκόρδα, πρασσόπιτα ἀπὸ δικά τους πράσσα καὶ κρεμμύδια ἀπὸ τὸν κῆπο τους; Ἴσως ὁ ὁμιλῶν εἶναι ἀπὸ τοὺς λίγους τυχεροὺς ποὺ τὸ 1973 ἔφαγε γιὰ τελευταία φορὰ σκορδαλιὰ ἀπὸ τὰ δικά του σκόρδα. Μετὰ, δυστυχῶς, ΕΠΛΟΥΤΙΣΑΜΕΝ (μὲ δανεικὰ)!

Δεῖτε τοὺς πολίτες αὐτῆς τῆς χώρας, τὴν γενιὰ τῆς πολυκατοικίας. Τοῦ ἄσπρου ψωμιοῦ. Τοῦ σοῦπερ μάρκετ. Φοβᾶται τὸ σκόρδο καὶ τὸ κρεμμύδι. Μυρίζουν! Φοβᾶται τὸ χωράφι καὶ παρακαλᾶ τὸν βουλευτὴ γιὰ θεσούλα στὸ Δημόσιο. Φοβᾶται τὸν ἱδρώτα! Δὲν μπορεῖ νὰ ζήσει δίχως κλιματιστικὸ καὶ ἀποσμητικό!

Αποσπάσματα από ΕΔΩ



(Tα παρακάτω-όπως και τα παραπάνω αποτελούν απόσπασμα, σχετικό με το παραπάνω βίντεο, ενός εξαιρετικού άρθρου ("must read!") με τίτλο "Ξανά Γίνε Ανθρωπος Αν Μπορείς")

Guerrilla gardeners στο Μαρούσι: Σε λαχανόκηπο μετέτρεψαν κάτοικοι του Αμαρουσίου ένα παρατημένο οικόπεδο με σίδερα και μπάζα, φέρνοντας κάθε μέρα φρέσκα λαχανικά στα τραπέζια τους και εξοικονομώντας περί τα 150 ευρώ από τον προϋπολογισμό τους.


Το guerilla gardening, που ανθεί σε άλλες μητροπόλεις (ακόμη και στη Νέα Υόρκη), βρίσκει γόνιμο έδαφος στην Αθήνα της κρίσης. Τρανό παράδειγμα είναι αυτό των 40 οικογενειών στο Μαρούσι που – με τις ευλογίες του Δήμου- μετέτρεψαν οικόπεδο 2,5 στρεμμάτων σε παραγωγικό λαχανόκηπο.

Σε εκτενές ρεπορτάζ της η εφημερίδα Ελευθεροτυπία αναφέρεται στην περίπτωση που προκαλεί το ενδιαφέρον, αλλά δείχνει και το δρόμο για τη δημιουργική απασχόληση και αξιοποίηση των δυνατοτήτων που προσφέρει η πόλη. Στο οικόπεδο που βρίσκεται στη συμβολή των οδών Ανδρονίκου και Α. Ηρακλείου, μέχρι πριν δέκα μήνες υπήρχαν μπάζα, λάστιχα αυτοκινήτων, σκουπίδια. Τώρα υπάρχουν μαρούλια, μπρόκολα, κουνουπίδια, αρακάς, καρότα, κουκιά, όλα καλλιεργημένα χωρίς χημικά και λιπάσματα. Στις αργίες, κάτοικοι με γαλότσες συζητούν καθώς σκαλίζουν τον λαχανόκηπο, σε εικόνες πρωτόγνωρες για πόλη της Αττικής.

 Είναι χαρακτηριστικό ότι κάθε μια από τις 40 οικογένειες, είδε τα έξοδα της να μειώνονται κατά 150 ευρώ, καθώς από τα 25 τ.μ που αντιστοιχούν στην κάθε μία, εξασφαλίζουν φρούτα και λαχανικά για όλο τον χρόνο. Οι κάτοικοι είχαν σημαντική βοήθεια από το δήμο που ανέλαβε τη μελέτη του εδάφους, το εμπλούτισε με ειδικό χώμα, διευθέτησε την υδροδότηση και παρείχε τις απαραίτητες συμβουλές.

Οι κάτοικοι του Αμαρουσίου ακολουθώντας το κίνημα του guerilla gardening, πήραν την πρωτοβουλία να αξιοποιήσουν ένα παρατημένο οικόπεδο. Πρόκειται για σαράντα οικογένειες της περιοχής που καθάρισαν το οικόπεδο των 2,5 στρεμμάτων από μπάζα και σκουπίδια και το μετέτρεψαν σε λαχανόκηπο, απ’ όπου μπορούν καθημερινά να προμηθεύονται φρέσκα λαχανικά. Σε κάθε οικογένεια αντιστοιχούν 25τ.μ. του κήπου, στα οποία καλλιεργεί τα λαχανικά της αρεσκείας της.

Εκτός όμως από την εξασφάλιση φρέσκων λαχανικών καθημερινά, η ύπαρξη του λαχανόκηπου έχει θετικά αποτελέσματα και για τον οικογενειακό προϋπολογισμό, ενώ παράλληλα αποτελεί και έναν εναλλακτικό χώρο εστίασης, αυξάνοντας την κοινωνικότητα των κατοίκων. Επισημαίνεται βέβαια, ότι στη δημιουργία του λαχανόκηπου ήταν σημαντική η συμβολή των αρμόδιων υπηρεσιών του δήμου.

Αυτή η είδηση ομολογώ πως μου τράβηξε την προσοχή με την ανάγνωση του τίτλου και μόνο, ενώ εν γένει μου έδωσε χαρά και αισιοδοξία. Μου έδειξε μια εικόνα της Ελλάδας στην οποία θα ήθελα να ζω.

Το guerilla gardening δηλώνει την ανθρώπινη πρωτοβουλία για τη δημιουργία κήπων σε τμήματα γης που συνήθως είναι εγκαταλελειμμένα. Άνθρωποι χωρίς κανένα νόμιμο δικαίωμα ιδιοκτησίας αναλαμβάνουν χρέη κηπουρού σε τμήματα γης που ο νόμιμος ιδιοκτήτης τους τα έχει παραμελήσει ή εγκαταλείψει. Ξεκινούν έτσι να καλλιεργούν φυτά, είτε φρούτα και λαχανικά για να έχουν και άμεσο όφελος στη διατροφή και τον προϋπολογισμό τους, είτε καλλωπιστικά φυτά με στόχο τον εξωραϊσμό της περιοχής.

Κίνητρό τους γι αυτή την εναλλακτική ενασχόληση μπορεί να είναι είτε ο απλός ενθουσιασμός για το νέο εγχείρημα και η αγάπη τους για τη γη και τις καλλιέργειες είτε η επιθυμία τους να περάσουν ένα ανθρώπινο μήνυμα για την ανάγκη ουσιαστικών αλλαγών μέσω της δράσης.

Το κίνημα του guerilla gardening ξεκίνησε πριν μερικές δεκαετίες και ανθεί σε πλήθος πόλεων σε ολόκληρο τον κόσμο. Χαίρομαι ιδιαίτερα που, έστω και αργά, έκανε την εμφάνισή του και στην Ελλάδα και ανυπομονώ για τη στιγμή που θα διαδοθεί περισσότερο. Οραματίζομαι μια περίοδο στο μέλλον που κάθε πόλη, περιοχή ή γειτονιά θα έχει το δικό της λαχανόκηπο ή το δικό της κήπο, εκεί που τώρα έχει τη δική της μπαζο-σκουπιδο-αλάνα. Ονειρεύομαι την εποχή που οι ενεργοί πολίτες δε θα αφήνουν παραμελημένο και αναξιοποίητο ούτε ένα παρτέρι. Τα όνειρα δεν κοστίζουν τίποτα, εξάλλου, αυτό που φαίνεται αδύνατο, τελικά γίνεται δυνατό.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου